ตอนที่ 408 : ภาพศักดิ์สิทธิ์ต้นชิงมู่!


“หรือมันอาจจะเป็นไปได้ว่าเมื่อนาน, นานมากมาแล้ว ที่ผู้คนไม่เข้าใจถึงความจริงของธรรมชาติแห่งจิ่วซานไห่ (เก้าขุนเขาทะเล) ในอาณาจักรแห่งดวงดาวทั้งหมดนี้ พวกมันคิดว่าจิ่วซานไห่เป็นกุญแจสำคัญในการช่วยพัฒนาร่างกาย หลังจากที่ให้พลังกับขุนเขาทะเล พวกมันจะแข็งแกร่งมากขึ้นไปเรื่อยๆ และในที่สุดก็จะทะลวงผ่านเข้าไปในชีวิตระดับต่อไป ชีวิตของพวกมันจะหลอมรวมเข้ากับขุนเขาทะเล และพวกมันก็จะกลายเป็นเซียน!”

ตอนที่ 407 : ผู้ผนึกอสูรรุ่นห้า!


“เต๋าโบราณ; ยืนกรานจะผนึกสวรรค์; สร้างคุณความดีให้กับทั้งหมดในขุนเขา; ทัณฑ์แห่งเต๋าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของเก้าขุนเขาทะเล; จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์!”

“เต๋าโบราณ; ศึกษารูปแบบของอสูรมากมายจนนับไม่ถ้วน; ไม่ได้เหยียบย่างไปบนเส้นทางของเซียนอมตะ; เผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์ของเก้าขุนเขาทะเล; เต๋าของข้าจะคงอยู่ชั่วกัลปาวสาน; มีความหลงผิดอยู่มากมาย แต่เต๋าของข้าคือความถูกต้อง; จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์!”

ตอนที่ 406 : กระบี่ไม้เล่มที่สอง!


ทันทีที่เขายืนขึ้น ก็ราวกับว่าทั่วทั้งโลกแห่งนี้เริ่มเล็กลง ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแทนที่โดยเมิ่งฮ่าว การลุกขึ้นมานี้เหมือนกับพายุฤดูใบไม้ผลิกำลังมาถึง ทำให้แม้แต่สายฟ้ายังได้พุ่งขึ้นไปในสวรรค์

จิตใจเมิ่งฮ่าวหมุนคว้าง และสั่นสะท้าน ทันใดนั้นกลิ่นอายของเขาก็ระเบิดออกมา ปกคลุมไปทั่วทั้งลานบ้าน ทำให้ฝูงสัตว์ปีศาจทั้งหมดเริ่มสั่นไปมา และจ้องไปที่เขาด้วยความหวาดกลัว พวกมันเริ่มส่งเสียงครวญครางและนอนคว่ำลงไปบนพื้น ไม่กล้าที่จะขยับตัวเคลื่อนไหว

ตอนที่ 405 : สุนัขป่าขาว!


ลำแสงสีขาวพุ่งตรงไปด้วยความรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ จนยากที่จะอธิบายออกมาได้ เพียงแวบเดียว มันก็ไปอยู่ตรงหน้าลิงยักษ์ เสียงระเบิดดังก้องออกไป สวรรค์สะท้านปฐพีสะเทือน ระลอกคลื่นกระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง ฝุ่นผงคละคลุ้ง และทำให้เกิดเป็นลมอันรุนแรงม้วนกวาดออกไป

เสียงแผดร้องตามมาด้วยเสียงคร่ำครวญ ได้ยินออกมาจากปากของลิงยักษ์ ราวกับว่าร่างขนาดใหญ่โตของมันจู่ๆ ก็กระแทกตรงเข้าไปในภูเขา มันกระดอนกลับมา โลหิตกระจายออกมาจากปาก ขณะที่แผดร้องเสียงแหลมเล็กดังก้องไปทั่ว หน้าอกของมันในตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ชิ้นเนื้อก้อนใหญ่ถูกเฉือนออกไปอย่างน่ากลัว

ตอนที่ 404 : อับอายจนกลายเป็นโทสะ


มั่วฟางหยิบเม็ดยาบำรุงปีศาจออกมา ด้วยสีหน้าสูงส่งเลิศเลอ เท่าที่มันคิด ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกแล้วในตอนนี้ มันไม่เคยได้ยินว่ามีสัตว์ปีศาจตัวไหนจะสามารถต้านทานเม็ดยาบำรุงปีศาจได้

อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานสีหน้ามันก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่เพียงแต่มันเท่านั้น กลุ่มคนทั้งหมดของเผ่าอูต๋าที่ยืนดูอยู่รอบๆ ต่างก็จ้องมองไปยังสุนัขป่าชิงมู่ทั้งห้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง พวกมันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

ตอนที่ 403 : เม็ดยาของข้า…


ทันทีที่เสียงนั้นดังก้องลงมาจากยอดเขา ก็มองเห็นเงาร่างลอยลงมา บุรุษวัยกลางคนก้าวเนิบนาบตรงมา สวมใส่ชุดยาวสีดำ หน้าตาหล่อเหลา และเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม มันมาหยุดอยู่ข้างกายอูอาหลี่ ไพล่มืออยู่ด้านหลัง

กลุ่มคนเผ่าอูต๋าที่อยู่รอบๆ จดจำมันได้ในทันที

“นั่นคือมั่วฟางต้าซือ!”

ตอนที่ 402 : เจ้าคาดคิดเช่นนั้นด้วย?


ทันใดนั้นอูเฉินก็ร้องตะโกนออกมา ก่อนหน้านี้มันถูกเยาะเย้ย ลมหายใจต่อมาเหตุการณ์ก็กลับกลายเป็นตรงกันข้าม มันไม่อาจจะพูดออกมาได้ จริงๆ แล้ว หยาดน้ำตาได้ซึมขึ้นมาในดวงตา และเริ่มไหลลงไปบนใบหน้า มันเริ่มหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ปลดปล่อยแรงกดดันทั้งหมด ซึ่งมันรู้สึกตลอดทั้งหลายปีที่ผ่านไปออกมา

ในตอนนี้ มันไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเหรียญศักดิ์สิทธิ์เท่าใดนัก สิ่งที่มันสนใจก็คือความรู้สึกสุดท้ายที่พุ่งขึ้นมาของมัน เป็นความรู้สึกที่ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของคนอื่นอีกต่อไป