ตอนที่ 415 : กู่ต้าซือ


“เจ้ากำลังโวยวายเรื่องอะไร? ข้ามาแล้ว! ใครกล้ามาทำร้ายศิษย์ของข้า!?” กู่ลาสวมใส่ชุดอย่างหรูหรา เส้นผมมันลอยพริ้วไปมาในสายลม ขณะที่บินต่ำลงมาจากท้องฟ้า มีสีหน้าภาคภูมิใจและสูงส่ง ราวกับว่ามันเป็นบุคคลที่น่านับถือมากที่สุดภายใต้สวรรค์แห่งนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมือมันยืนอยู่ด้านบนของมังกรวารีที่ยาวถึงสิบจ้างเช่นนี้ ดวงตาอันดุร้ายของมังกรวารีเป็นสีขาวซีด ทำให้ถึงแม้ว่ามันจะกระจายกลิ่นอายแห่งความตายอย่างเข้มข้นออกมา ก็ยังคงดูศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่อย่างไม่ธรรมดา กลิ่นอายที่ครอบงำนี้ทำให้ทุกคนนับถือมันอย่างเคร่งเครียดจริงจัง

ตอนที่ 414 : ท่านอาจารย์, ช่วยข้าด้วย!


เสียงคำรามดังก้องออกไป สั่นสะเทือนจนไปถึงสวรรค์ และทำให้ปฐพีสั่นสะท้าน ผืนป่าที่อยู่รอบๆ ตกอยู่ในความวุ่นวายโกลาหล ราวกับว่าความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นนี้ กำลังเตรียมห้ำหั่นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดให้กลายเป็นเถ้าธุลี

ภายในเสียงคำรามนั้น ประกอบไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล ที่ผู้ฝึกตนทุกคนสามารถรู้สึกได้ ทันใดนั้นก็ทำให้สีหน้าของกลุ่มคนเผ่าอูต๋าหมองคล้ำลง โลหิตพ่นออกมาจากปาก เสียงก้องกังวานดังเต็มอยู่ในสองหู

ตอนที่ 413 : เนื้อ…


ในเวลาเดียวกับที่เด็กหนุ่มบดขยี้แผ่นหยก…

ที่ห่างออกไปไม่ไกลนักในเทือกเขาเดียวกันนั้น มีสองยอดเขาที่ดูเหมือนต้องการจะแทงทะลุให้สูงที่สุดจนขึ้นไปถึงหมู่เมฆ พวกมันมีรูปร่างเหมือนหอคอยที่สูงตะหง่านขึ้นไปจากพื้นดิน มองออกไปได้ทั่วทุกทิศทาง ดูเหมือนเป็นสองนักรบเวทอันแข็งแกร่ง ซึ่งทำให้จิตใจทุกคนสั่นสะท้าน

ตอนที่ 412 : อาจารย์ของข้าคือกู่ลา


ภูเขาที่เมิ่งฮ่าวอยู่ในตอนนี้ ไม่ได้ใกล้กับเผ่าอูต๋า อันที่จริง มันอยู่ห่างไกลออกมาในเทือกเขาที่ยืดยาวออกไปจนไร้ขอบเขต ซึ่งเป็นนิสัยปกติของเขา ที่จะนำฝูงสัตว์ปีศาจมายังเขตอันห่างไกลออกไปเรื่อยๆ เมื่อได้ยินเสียงนี้ เขาก็ไม่ขยับตัว เพียงแต่รับฟังอยู่สักพัก

โดยปกติแล้ว เมิ่งฮ่าวไม่ได้พบปะกับใครในที่แห่งนี้ เขามักจะอยู่ตามลำพัง ดังนั้น หลังจากที่ได้ยินเสียงนี้ เมิ่งฮ่าวก็ส่งจิตสัมผัสออกไปตรวจสอบสถานการณ์

ตอนที่ 411 : ระดับเจ็ดมั่วจื่อ


นกแก้วไม่เคยกลับมา เมิ่งฮ่าวก็ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก ใครจะไปรู้ว่านกแก้วมีชีวิตอยู่กี่ปีนานมาแล้ว และโดยแท้จริงแล้วก็ดูเหมือนว่ามันจะชอบรนหาที่ตาย แต่กระนั้น มันก็ยังคงไม่ตายไป เมิ่งฮ่าวค่อนข้างแน่ใจว่ามันมีความสามารถในการมีชีวิตอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ก็ยังมีระฆังผีโต้งติดไปกับนกแก้ว ผู้ที่ควรกังวลใจจึงไม่ใช่นกแก้ว แต่เป็นสัตว์อสูรเทียมสวรรค์มากกว่า

ตอนที่ 410 : ผู้เฒ่าสูงสุดปฐพีที่ไร้เดียงสา


กลุ่มคนของเผ่าอูต๋า ซึ่งรวมถึงหัวหน้าเผ่า, ผู้เฒ่าสูงสุด และผู้เฒ่าของเผ่า ต่างก็มองไปยังแสงหลากสีที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยความรวดเร็ว มันเข้ามาใกล้สัตว์อสูรเทียมสวรรค์ กระจายความมุ่งมั่นและบ้าคลั่งออกมา

“สัตว์ปีศาจตัวนั้นจงรักภักดีต่อเจ้านายของมันอย่างแท้จริง…” ผู้เฒ่าสูงสุดปฐพีกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอย่างแผ่วเบาออกมา มันเคยเห็นสัตว์ปีศาจมามากมาย แต่น้อยมากที่จะแสดงออกถึงความใส่ใจต่อเจ้านายของมันเช่นนี้ ซึ่งแสดงถึงความบ้าคลั่งและไม่สนใจสิ่งใด นอกจากมุ่งมั่นที่จะปกป้องเจ้านาย

ตอนที่ 409 : ข้ายังไม่เคยลองแบบนี้มาก่อน!


เส้นใยของสัมผัสศักดิ์สิทธิ์มากมาย ทันใดนั้น ก็พุ่งขึ้นมาจากภายในเผ่าอูเหยียน พวกมันรวมตัวเข้าด้วยกันในกลางอากาศ เพื่อสังเกตดูเผ่าอูต๋า “สำหรับภาพศักดิ์สิทธิ์ต้นชิงมู่ที่มาปรากฎขึ้นในเผ่าอูต๋าเช่นนั้น ก็หมายความว่า…มีใครบางคนกำลังสร้างภาพศักดิ์สิทธิ์วิญญาณแรกก่อตั้งขึ้นมา?”

เช่นเดียวกับภาพที่เผ่าอื่นๆ ได้เห็น เผ่าอูปิงดูเหมือนจะได้รับผลกระทบมากที่สุด ห้าลำแสงพุ่งตรงไปยังเผ่าอูต๋า