ตอนที่ 412 : อาจารย์ของข้าคือกู่ลา


ภูเขาที่เมิ่งฮ่าวอยู่ในตอนนี้ ไม่ได้ใกล้กับเผ่าอูต๋า อันที่จริง มันอยู่ห่างไกลออกมาในเทือกเขาที่ยืดยาวออกไปจนไร้ขอบเขต ซึ่งเป็นนิสัยปกติของเขา ที่จะนำฝูงสัตว์ปีศาจมายังเขตอันห่างไกลออกไปเรื่อยๆ เมื่อได้ยินเสียงนี้ เขาก็ไม่ขยับตัว เพียงแต่รับฟังอยู่สักพัก

โดยปกติแล้ว เมิ่งฮ่าวไม่ได้พบปะกับใครในที่แห่งนี้ เขามักจะอยู่ตามลำพัง ดังนั้น หลังจากที่ได้ยินเสียงนี้ เมิ่งฮ่าวก็ส่งจิตสัมผัสออกไปตรวจสอบสถานการณ์

ตอนที่ 411 : ระดับเจ็ดมั่วจื่อ


นกแก้วไม่เคยกลับมา เมิ่งฮ่าวก็ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก ใครจะไปรู้ว่านกแก้วมีชีวิตอยู่กี่ปีนานมาแล้ว และโดยแท้จริงแล้วก็ดูเหมือนว่ามันจะชอบรนหาที่ตาย แต่กระนั้น มันก็ยังคงไม่ตายไป เมิ่งฮ่าวค่อนข้างแน่ใจว่ามันมีความสามารถในการมีชีวิตอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ก็ยังมีระฆังผีโต้งติดไปกับนกแก้ว ผู้ที่ควรกังวลใจจึงไม่ใช่นกแก้ว แต่เป็นสัตว์อสูรเทียมสวรรค์มากกว่า